پرنده ی من 

شاید هم عشق در خود آدم است. فکر می کنم می شود با عشق مثل برگ عبوری به همه جا رفت  و در هر جایی زندگی کرد.

راستش من چنین برگی را در جیبم ندارم.می ترسم به آن طرف ها بیایم و با جیبی خالی گم شوم.می ترسم به بهشت تو بیایم و چشمم به چیز های باقی مانده از جهنم بیفتد که به تنم چسبیده است.

فریبا وفی