ﻣﺎدرم ﻣﯿﮕﻔﺖ ﺷﻨﯿﺪم ﭘﺴﺮ ﻫﻤﺴﺎﯾﻪ ﺧﯿﻠﯽ ﻣﻮﻣﻦ اﺳﺖ. ﻧﻤﺎزش ﺗﺮک ﻧﻤﯽ ﺷﻮد زﯾﺎرت ﻋﺎﺷﻮرا ﻣﯽﺧﻮاﻧﺪ، روزﻩ ﻣﯿﮕﺮد، ﻣﺴﺠﺪ ﻣﯿﺮود … ﺧﯿﻠﯽ ﭘﺴﺮ ﺑﺎ ﺧﺪاﯾﯿﺴﺖ ﻟﺤﻈﻪ ای دﻟﻢ ﮔﺮﻓﺖ … در دل ﻓﺮﯾﺎد زدم ﺑﺎور ﮐﻨﯿﺪ ﻣﻦ ﻫﻢ اﯾﻤﺎن دارم … ﻧﻤﺎز ﻧﻤﯿﺨﻮاﻧﻢ وﻟﯽ ﻟﺒﺨﻨﺪ روی ﻟﺒﻬﺎی ﻣﺎدرم ﺧﺪا را ﺑﻪ ﯾﺎدم ﻣﯿﺎورد دﺳﺘﻬﺎی ﭘﯿﻨﻪ ﺑﺴﺘﻪ ﭘﺪرم را دﺳﺘﻬﺎی ﺧﺪا ﻣﯿﺒﯿﻨﻢ … زﯾﺎرت ﻋﺎﺷﻮرا ﻧﻤﯿﺨﻮاﻧﻢ وﻟﯽ ﮔﺮﯾﻪ ﯾﺘﯿﻤﯽ در دﻟﻢ ﻋﺎﺷﻮرا ﺑﺮﭘﺎ ﻣﯿﮑﻨﺪ …ﻧﻪ ﻣﻦ روزﻩ ﻧﻤﯿﮕﯿﺮم وﻟﯽ ﻫﺮ روز از آن دﺧﺘﺮک ﻓﺎل ﻓﺮوش، ﻓﺎﻟﯽ را ﻣﯿﺨﺮم ﮐﻪ ﻫﯿﭽﻮﻗﺖ ﻧﻤﯿﺨﻮاﻧﻢ ﻣﺴﺠﺪ ﻣﻦ ﺧﺎﻧﻪ ﻣﺎدرﺑﺰرگ ﭘﯿﺮ و ﺗﻨﻬﺎﯾﻢ اﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﺎ دﯾﺪن ﻣﻦ ﮐﻠﯽ دﻟﺶ ﺷﺎد ﻣﯿﺸﻮد … ﺧﺪای ﻣﻦ ﻧﮕﺎﻩ ﻣﻬﺮﺑﺎن دوﺳﺘﯽ اﺳﺖ ﮐﻪ در ﻏﻤﻬﺎ ﺗﻨﻬﺎﯾﻢ ﻧﻤﯿﮕﺬارد …ﺑﺮای ﻣﻦ ﺗﻮﻟﺪ ﻫﺮ ﻧﻮزادی ﺗﻮﻟﺪ ﺧﺪاﺳﺖ و ﻫﺮ ﺑﻮﺳﻪ ﻋﺎﺷﻘﺎﻧﻪ ای ﺗﺠﻠﯽ او... ﻣﺎدرم، ﺧﺪای ﻣﻦ و ﺧﺪای ﭘﺴﺮ ﻫﻤﺴﺎﯾﻪ ﯾﮑﯿﺴﺖ … ﻓﻘﻂ ﻣﻦ ﺟﻮر دﯾﮕﺮی او را ﻣﯿﺸﻨﺎﺳﻢ و ﺑﻪ او اﯾﻤﺎن دارم … ﺧﺪای ﻣﻦ دوﺳﺖ اﻧﺴﺎﻧﻬﺎﺳﺖ ﻧﻪ ﭘﺎدﺷﺎﻩ آﻧﻬﺎ...

 


گردآورنده: مهلا علی آبادی